Üzeyir Lokman Çaycı

Ayşe ortaokul ikinci sınıfa kadar başarılı bir şekilde okudu. Gelirlerinin az olması sebebiyle babası onu okula daha fazla gönderemedi. İki yıl sonra, komşularının Fransa'da çalışan küçük oğlu Recep efendinin, kızlarıyla evlenme isteğini de bir şans kapısı diyerek geri çevirmediler. Sade bir düğün yapıldı.
Ve Sirkeci'den kalkan bir trenle 1980 yılının Aralık ayında Ayşe gurbet yollarına düştü.

Recep efendiyle karısı arasında on yaş fark vardı. Önceleri çok güçlük çekmesine rağmen gurbetin acımasızlığı ile, kocasının anlayışsızlığı Ayşe'ye epey tecrübeler kazandırdı. Aklı ve anlayışıyla bütün zorluklara karşı dirençli olabileceğini her haliyle gösteriyordu.
Evliliklerinin beşinci yılında bir erkek çocukları dünyaya geldi. Ayşe hamile kalıncaya kadar da kocasının suçlamalarıyla karşı karşıya kaldı..."Hatta sen kısırsın ... seni boşayacağım" tehditleriyle Ayşe'ye söylemediği söz kalmadı.
Ama sonraları doktorlar, tedavi gören her ikisinden kusuru, Ayşe'de değil onda bulmuşlardı.
Patronundan gördüğü baskılarla beraber ağır işlerde çalıştırılması Recep efendinin sinirlerini iyice gerginleştirmişti. Baskılar sadece iş yerlerinde kalmıyor, evlere ve aile hayatına kadar yansıyordu... Kocasının stresten uyuyamadığı gecelerde, Ayşe de uykusuz kalıyordu...
Yabancı olmak ve bu şekilde para kazanmak gurbette kolay değildi... Dışarıdan hoş görünen bir çok şey gibi gurbet hayatı "alamancılar" süslemesi içinde gerçeği yansıtmıyordu? Ayşe bunları düşünürken yarınlara taşınacak acı hatıraları da kalbinden asla çıkaramıyordu.
Dört yaşındaki çocuklarının koltuğun üzerinde uyuduğu bir sırada, havanın soğuk olmasını da düşünen Recep efendi :
"Hanım... çocuk uyurken mağazaya gidip gelelim..." dedi...Ayşe bir an için tereddüt ederek kendi kendine mırıldandı: "Hadi çocuğa bir şey olursa?...Durup dururken gene kocamı kızdırmayayım...Gurbet hayatı zaten sabrını tüketti..Her halde çabuk gider geliriz...
Dışarıda hava da çok soğuk..."
Recep efendi karısının kendi kendine söylendiğini fark edince :
- Bir şey mi dedin?
- Yooo...Kendi kendime mırıldandım...Hava da çok soğuk...Hiç olmazsa çocuğumuz üşümez...
- Ben de aynı şeyleri düşünmüştüm...
Evleri Paris bölgesinde bulunan Argenteuil'de idi...Çok konforlu da sayılmazdı...
Gidecekleri Carrrefour Mağazası ise arabayla on dakikalık mesafedeydi... Aceleyle evlerinden çıktılar.
Alışveriş süresi yaklaşık iki saat sürdü... Yol bir trafik kazasıyla iyice kapanmıştı. Ayşe'nin içinde bir sıkıntı vardı...Zaman
zaman bu boğazında adeta düğümleniyor, nefesi kesiliyordu...
Kocasını da endişelendirmemek için oradan buradan konuşarak zaman kazanmaya çalışıyordu...Biraz ilerideki kaza yerine giden ambulans sirenleri, polis araçları da onlara iyi etki bırakmıyordu...
Nihayet yol açıldı... Her ikisi de derin nefes aldılar. Ve kazasız belasız evlerinin önüne geldiler.Arabalarından inerken Recep efendi karısına :
- Sen hemen yukarı koş...Belki çocuk uyanmıştır...
Ayşe evin anahtarlarını kocasından almayı unuttuğunu, fark edince geri döndü;
"Hay aksilik... anahtarları almayı unuttum..." diyerek kendisine doğru gelmekte olan kocasından onları aldı ve tekrar üçüncü kata çıktı...Kapıyı açtığı zaman küçük Ali'nin elinde büyük bir bıçak vardı...Salonda bulunan yeni alınmış deri koltukları bu bıçakla kullanılamayacak hale getirmişti...
Recep efendi içeriye girdiğinde çılgına döndü.. İri elleriyle küçük Ali'yi dövmekle kalmadı... Onun ellerini sert bir iple bağlayarak banyo küvetinin içine attı...Ve dışından kapıyı kilitledi,"Şimdi koltukları parçala bakayım gücün yeterse..." diye bağırdı...Sert ve kendi kendini kontrolden çıkmış kocasının bağrışmaları karşısında Ayşe için için ağlayarak titriyordu,... "Koltuğu her zaman alabiliriz ama çocuğuma, biricik evlâdıma bir şey olursa...Ben ne yaparım o zaman?" diyordu içinden, ağlarken... babasının iri elleri altında ve gürlemeleri karşısında yardım bekleyen, annesine beni kurtar dercesine küçük Ali'nin bakışları, unutulacak gibi değildi...Ayşe bütün hayatını etkileyecek bu anı asla unutamayacaktı...
Aradan üç saat geçmişti...Kapılarının önünden sesler geliyordu. Sonra kapılarının zili çalındı. Komşuları Dursun bey ve Hilal hanım küçük çocukları Ferhat ile ziyaretlerine gelmişlerdi.
- Recep efendi misafir kabul eder misiniz?
Ayşe çok sevindi.. Zihninden "çocuğum şimdi kurtulacak..." diyordu... Ve yürekten :
- Buyurun...buyurun ! dedi.
Komşularının altı yaşlarındaki çocukları Ferhat annesine sessizce :
- Anne... Ben Ali ile oynamak istiyorum...
- Sahi Ali nerede bizim çocuk, onunla oynamak istiyor...
Recep efendi ve Ayşe önce birbirlerine bakıştılar... Sonra Ayşe dayanamadı :
- Biz çocuğumuzu, uyurken evde bırakarak Carrefour'a gitmiştik... Orada iken uyanmış... Bizi bulamayınca mutfaktan büyük bir bıçak alarak rast gele üzerinizdeki oturduğunuz yeni deri koltukları parçalamış... Kocam her gördüğünde sinirlenmesin diye ben biraz evvel, üzerlerine battaniye örttüm...
- Hilal Hanım:
- Sonra ne oldu?
- Beyim çok sinirlendi...
Ayşe gözyaşlarını tutamayarak...
- Önce iyice dövdü... sonra...
.....
- Sonra ellerini bağlayarak banyo küvetinin içine attı.
Dursun Bey:
- Ne zaman oldu?
Recep efendi :
- İki üç saat oldu...
Hilal Hanım :
- Yani üç saattir küçük Ali, banyoda
demek...Sizde hiç insaf yok mu?
Hilal hanım ve Dursun Bey yerlerinden fırlayarak banyoya koştular.
Hilal Hanım :
- Bir de üstelik küçük, minicik yavrunun üzerine kapıyı kilitlemişsiniz... Bu olacak iş değil... Yazıklar olsun size...
Hilal hanım, Recep efendiye dönerek...
- Sonra hanımına baskı yapa yapa bu duruma
düşürdün...Çocuğunun bu hali karşısında korkudan hissiz kalacak kadar...Sen ne biçim adamsın be!...
Dursun Bey hanımına eliyle dokunarak sessizce :
- Fazla ileri gittin... Ağır konuşma... Zaten adamların başı dertte...
Banyo kapısı açıldığın da küçük Recep banyo küveti içerisinde uyuyordu. Ayşe fırladı ve çocuğunu bağrına bastı... Elleri mosmor olmuştu... Uyanan Ali'nin ellerini misafirleriyle çözdüler... Ama morluk dakikalar geçmesine rağmen kaybolmamıştı...
Dursun Bey :
- Çocuğu acele hastaneye götürmemiz lazım... Kangren olabilir...
Ayşe ve Recep efendi komşularının bu sözleri karşısında donup kalmışlardı.
Hepsi iki araçla hastaneye gittiler.
Acil serviste bütün müdahalelere rağmen, küçük Ali'nin iki eli birden kesilmişti. Hastane çalışanları dahi olay karşısında gözyaşlarını tutamamışlardı.
Küçük Ali, artık bundan sonra oyuncaklarını iki eliyle tutarak oynayamayacaktı...Annesinin ve babasının ellerinden tutamayacaktı...Çok sevdiği Afyon'daki dedesine resim yapıp gönderemeyecekti... Asker dahi olamayacak...
Mektup dahi yazamayacaktı... Ve en önemlisi koltukları bir daha parçalayamayacaktı...
Ya annesi ve babası küçük Ali'nin yeni dünyasında eskisi gibi olabilecekler miydi? Babası bir daha bağlıyacak bir el bulamayacak... Onun elleriyle verilecek bir bardak sudan dahi her ikisi mahrum kalacaklardı...
Aradan üç gün geçmişti. Küçük Ali, akşam üstü yavaş yavaş babasına yaklaştı. Babası başını kaldırarak, oğlunun, hüzünlü haliyle bir şeyler söylemek istediğini fark etti.
- Babacığım bundan sonra yaramazlık yapmayacağım. Size söz veriyorum.Bir daha bıçaklara da dokunmayacağım. Uyuduğum zaman, siz evde olmazsanız bile yatağımdan aşağıya inmeyeceğim...Ne olur babacığım doktor amcalara söyle de benim ellerimi geri taksınlar...Ne olur babacığım bana ellerimi geri versinler!...
Recep efendi, bu sözler karşısında dayanamadı...Çocuğuna iyice sarıldı...
Kokladı...Bu son olacak diyordu...Bir naylon torba içerisine bir şeyler koydu...Hanımına baktı...Küçük Ali babasının arkasında idi... Bir ara göz göze geldiler...Sonra kapıyı dışarıdan kapayarak aşağıya indi. Arabasıyla evin önünden uzaklaştı. Ayşe ve küçük Recep pencereden onun gidişini gözlediler... Evlerinin önündeki ışıksız caddede gözden kayboluncaya kadar...
Hanımına "Allahaısmarladık ..." bile dememişti. Uzun süre kocasından haber alamayan Ayşe, gece yarısı Emniyet Müdürlüğü'ne gitti. Evden çıktıktan sonra bir daha eve dönmediğini bildirerek, kocasının bulunmasını istedi...
Eve geldikleri zaman Ayşe kocasının koltuk üzerine bıraktığı gömleğini kokladı. Kendi kendine: "Recep... her şeye rağmen ben seni seviyorum... Seni bu hale getirenler utansın..." dedi.
Annesinin ağladığını gören küçük Ali :
"Anneciğim babam bir daha eve dönmeyecek mi? Yoksa benim ellerimi istemek için doktor amcaların yanlarına mı gitti? Ne olursun anneciğim babama söyle de doktor amcalar ellerimi geri taksınlar... Ben oyuncaklarımla oynayamıyorum."
Ayşe çocuğunun bu sözleri karşısında gözyaşlarını tutamadı. Kucağındaki yavrusuyla koltuk üzerinde uyuyakalmıştı.
Ertesi günü, sabahleyin iki polis memuru evlerine geldi. Kocasının bir ağaca bağladığı iple, kendisini asarak intihar ettiğini, kimlik kartını da üzerinde bulduklarını kaydettiler...
Ellerini kaybeden çocuğu için gözyaşı döken bir ananın henüz gurbetteki çilesi bitmemişti... Gözyaşları kurumadan karşılaştığı diğer bir olay, onu başka bir dünyada yapayalnız bırakmıştı...
Kocasının işyerinde gördüğü baskıların izleri üzerinde hayatını küçük Ali'yle sürdürecekti...Yüreğine çivilenmiş acılara rağmen.

01.05.1992

Gurbet Çiçekleri’nin yer aldığı yayınlar :

° ÇORUMLU 2000 DERGİSİ (Türkiye)

° Bir Yudum Hikâye, Timaş Yayınları (Türkiye)

° GÖNÜLDEN GÖNÜLE DERGİSİ  Ocak 2002 - N° 18, Sayfa : 13 (Yunanistan)

°  Doğu Edebiyatı : Kültür, sanat ve edebiyat dergisi, Yıl 1, Sayı 2, Sonbahar - Kış 2007

   http://www.doguedebiyati.com/de2/10.pdf

Ne dediler ?

¤ Cumartesi, 23.03.2002   21h06
Konu : GURBET ÇİÇEKLERİ

Üzeyir Bey Merhaba,
Umarım iyisinizdir. 18. sayımızı size biraz gecikmeli olarak göndermiştik. Umarım elinize geçmiştir. Veya bir iki güne kadar elinizde olacağını tahmin ediyorum.Sizin gönderdiğiniz "gurbet çiçekleri" başlıklı öykü ile 2 şiiriniz bu sayımızda dergimizde yayımlandı ve okurlarla buluştu.Özellikle "gurbet çiçekleri" başlıklı öykünüzle ilgili okurlarımızdan bir çok e-mail aldık. Ve öyküyü okurken gözyaşlarına hakim olamadıklarından ve çok etkilendiklerinden bahsediyorlar genel anlamda.Şunu itiraf etmeliyim ki, ben de öykünüzü daha okurken göz yaşlarımı koyuverdim. Ve bir kez daha sevgi kavramı ve etrafımızdaki insanlarla bence çok kutsal olan ilişkilerimizin ne kadar önemli olduğunu anladım. Sevdiklerimizi daha hayatta iken veya daha fazla geç olmadan değerlerini bilmemiz gerektiğini, belki de bir kez daha keşfettik. Çok teşekkürler...Çalışmalarınızda başarılar, iyi günler...

Hasan Hacı
Gönülden Gönüle Dergisi

Yunanistan

¤ Cuma, 18.O1.2002  17h43

Merhaba Uzeyir bey
Dün aksam Gurbet Çiçekleri adli öykünüzü büyük bir dikkatle okudum ve çok duygulandım. Üstelik yaşanmış bir aile dramından esinlenerek yazdığınızı düşündükçe,insanı daha da derin duygulara körüklüyor şüphesiz. GURBET ne kadar acı bir şey, aslında bu ibret verici öykünüzü okurken, "demek ki beterin beteri de varmış" savını doğrularcasına düşünmeye başladım. Yanımda bir de oğlum vardı, kendisi iki yaşında,ismi Batuhan. Öyküde, Ayşe hanım oğlunu çok seviyor, ama esi Recep bey, sinirli bir kişiliğe sahip olduğu için kendi oğluna vahşice davranmasını gerçekten kınıyor ve garip buluyorum.Ben de evlatsahibiyim ve inanın öyküyü hem okuyor hem de Batuhan'a yaşlı gözlerle bakıyordum.1995 senesinde yazıldığına göre güncelliğini hala taşıyan, her aileye ibret verenbir öyküdür. Sizi kutlarım. Yüksek izninize sığınarak ben GURBET ÇIÇEKLERİ adlı bu öykünüzü Yeni Dönem adlı gazetemizde de basılmasını isterdim, bir mahsuru yoksa tabii ki, bu konuda cevabinizi bekliyorum. Tekrar teşekkür ederim ,eserlerinizi bizimle paylaştığınız için, hep var olun. Görüşmek üzere, sevgi ve sağlıcakla kalın.

Özden Beyoğlu
Kosova Radyosu

Konu  : GURBET ÇİÇEKLERİ

Merhaba Üzeyir bey,
Ben de neredeyse şu sıralarda size yazmak üzere idim. Tesadüfe bakın. Yolladığınız yazıyı henüz okumadım ama beğeneceğimden en ufak bir şüphem yok. İzniniz olursa ANAFİLYA'da yayınlamak da isterim. Başka bir yerde daha önce yayınlanmışsa bildirirseniz sevinirim. Yazı altına eklerim. Siz çok tanınan bir kişisiniz ama Anafilya okurları için bir resminizi ve bir iki paragrafta özyaşamınızı da iletebilir misiniz? Sevgi, teşekkürler ve saygılarımla.

Dr. Halit Umar

¤ Cuma,  25.01.2002   22h14
Objet : GURBET ÇİÇEKLERİ

Üzeyir bey,
Merhaba.
Öykünüzü Genç Atak Dergisinin Mart 2002 sayısında yayınlamak istiyoruz, sizce bir mahsuru var mı? Yapmak istediğiniz düzeltme veya ekleme çıkarma olursa, lütfen <gencatak@hotmail.com> adresine yazınız. Tabii izin verip vermediğinizi de o adrese yazarsanız sevinirim.
Saygı, sevgi ve ışıkla...

İlker Balkan
Genç Atak Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

¤ Salı, 26.03.2002  21h20 
Konu  : GURBET ÇİÇEKLERİ

Merhaba Üzeyir Bey
Öncelikle göndermiş olduğunuz iyi dilekleriniz için size teşekkür ederim. Göndermiş olduğunuz öykü ve şiir çalışmalarını okudum. Son derece
güzel ve düşündürücü. Aynı zaman da duygu yüklü. Çalışmalarınız da size başarılar diler ayrıca daha başka ödüller almanızı dilerim. Her şeyin gönlünüzce olması dileğiyle hoşça kalın.

Ayşe Sibel

¤ Le jeudi 24 janvier 2002 à 13h52 

Konu : GURBET ÇİÇEKLERİ

Merhaba... Ne güzel Üzeyir bey öykünüz çok hoş tepkiler almış ve çok güzel yerlerde yayınlanmış... Bir şeyi merak ediyorum bunlar ne ara oldu... Ben sizden bu öyküyü istedikten sonra mi, yoksa daha önceden mi... Hadi bakalım her şey çok güzele gidiyor... Tekrar görüşmek üzere... Selam ve sevgiler...

Feray ULAK
TRT Tûrkiye'nin Sesi Radyosu

¤ Messsage du 18.01.2002 11:37
Konu : Gurbet Çiçekleri

Sevgili Uzeyir
Çok sevindim mailini alınca. Teşekkürler. Yazın cok içten çok duygusal olmuş. İstediğin zaman bana yazabilirsin. Paylaşabiliriz.
Sevgiler

Mediha ÇELİKBİLEK

¤ Le lundi 18 mars 2002 à 11h07 
Konu  : GURBET ÇİÇEKLERİ

Saygıdeğer Üzeyir Lokman ÇAYCI

"Gurbet Çiçekleri" isimli öykünüzü okudum. Bir yaşamın soluşunu ve paramparça oluşunu anlattığınız bu öykünün önünde tüylerim ürperdi.Toplumcu gerçekçi kimliğe bürünüp, insanlarımıza ve insanlık onuruna, öykü anlatımını ve diyalogları ustaca kullanarak böylesine güzel bir öykü sunduğunuz için minnettarız.
İçten saygılarımla.

Zafer YALÇINPINAR

¤ Pazar, 01.12.2002   14h 39

Sevgili Üzeyir Bey,
Bugün sizin GURBET ÇİÇEKLERİ başlıklı öykünüzün bir benzeri Kanal 7 televizyonda canlandırılmış. Konu ve olayın benzer olması ile sizin sükse yapan öykünüzü bana anımsattı. Sizin böyle bir yayından haberiniz var mı? Sizin izninizle mi yayınlandı?
Selam ve sevgilerimle.

Nazan ÇETİN

¤ Sent: Tuesday, February 10, 2004 11:23 PM
Konu  :  Yayın izni...

Sayın Hocam,

"Gurbet Çiçekleri" öykünüz ve iliştirdiğiniz resim en katı yüreklerin bile canını acıtacak türden.
"Gurbet Çiçekleri" öyküsünüzü ve resminizi Zonguldak'ta yayın yapan "Ulusal Güç" adlı dergimizde yayınlamak istiyoruz. Elbette ki izniniz olursa... Bundan çok mutluluk duyacağız.
Başarılarınızın ve içtenliğinizin sürmesi dileğiyle...

Alev Uzunbaş Taşlı

Konu  : GURBET ÇİÇEKLERİ

Merhaba Üzeyir Bey
Öncelikle göndermiş olduğunuz iyi dilekleriniz için size teşekkür ederim. Göndermiş olduğunuz öykü ve şiir çalışmalarını okudum. Son derece
güzel ve düşündürücü. Aynı zaman da duygu yüklü.Çalışmalarınız da size başarılar diler ayrıca daha başka ödüller almanızı dilerim. Her şeyin gönlünüzce olması dileğiyle hoşça kalın.

Ayşe Sibel

¤ Le samedi 19 janvier 2002 à 15h09 
Konu : GURBET ÇİÇEKLERİ

Merhaba Üzeyir Bey,
Şu an ne haldeyim... anlatacak kelime bulamıyorum.. çocukları çok seviyorum... kusura bakmayın şuan başka bir şey yazamayacağım...

izler edebiyat

¤ Sent: Sunday, January 11, 2004 4:39 PM
Konu : GURBET ÇIÇEKLERI

Sevgili Üzeyir Bey,
Çok hüzünlü bir öykü! Teşekkür ederim... Yüreğinize sağlık

Candan Selman

¤ Le samedi 26 janvier 2002 à 19h20 
Konu : GURBET ÇİÇEKLERİ

Sayın Üzeyir bey,
Mescatweb'e göstermiş olduğunuz ilgiden dolayı teşekkürler. Gönderdiğiniz öykü çok güzel, en kısa zamanda sitemize ekleyeceğim. Ayrıca sizin sitenizde ki öyküleri de okumaya çalışıyorum. Mescat web kısa bir süre sonra tamamen yenilenecek. Yeni görünümü ile daha güzel bir site olacağını umuyorum. Lütfen sitemizi unutmayın. Listemize üye olmanız dileğiyle. Gurbete selamlar...

Mesut Çatalkaya
mescatweb

¤ Le vendredi 18 janvier 2002 à 12h00

Konu : GURBET ÇİÇEKLERİ

HOCAM SABAH SABAH MAHVETTİN BIZI
ÇOK DUYGUSAL AYNI ZAMANDA AİLE İÇİNDEKİ ŞİDDETİ
BÖYLE ÖYKÜLEŞTİRMEN BRAVO SANA
GERÇİ ELLERİ KANGREN OLMASADA HER GÜN YÜZLERCESİ TEKRARLANAN
BU ŞİDDETİN SONU GELMESİ DİLEĞİYLE
DOSTÇA KAL.

Tayfun ISILDAR

¤ 16.09.2007 14:50
 Konu : GURBET ÇİÇEKLERİ

Ne demek lazım;  tek kelimeyle anlatmak gerekirse "müthiş.." Keşke bunun siyasi versiyonlarını bize yazsanız da müthiş keyif alarak yayınlasak.. Selam ve muhabbetler…

Adnan öksüz

GURBET ÇİÇEKLERİ

acayip.net, siirperisi, mescat, darvakit, netyorum, arı magazin, juso-emre, anafilya, aysen29, turkpartner, sevginehri, kebir.net, herseynet, bor gülleri, mahzen kültür ve edebiyat dergisi,xenefon, amatörce edebiyat, taşova, gönül nâmeleri, adamın biri, hikâyeler net, merihli, dinamit, snow-prohosting, eflatun yarim, brinkster, gönülden gönüle dergisi, tutku edebiyat dergisi, aleviyol, potansiyel, sipidik, aksalur, zeytinburnu belediyesi, avukat mustafa, net yorum, Bir yudum hikaye gibi dergi, kitap ve sitelerde yer almıştır.

Selam ve sevgilerimle.

Üzeyir Lokman ÇAYCI
İç Mimar – Endüstri Tasarımcısı
55, rue Louise Michel
78711 Mantes la Ville
FRANCE

uzeyir.cayci@fee.fr

------------------------------------------------------------ 

http://monsite.orange.fr/SEVGI/

http://uzeyircayci.sitemynet.com/fleur/index.htm
http://www.artmajeur.com/serap/
 

------------------------------------------------------------

http://serran.site.voila.fr/index.jhtml
 

http://www.tableraz.fr/

http://www.myspace.com/tablerazprod

http://chansonabc.site.voila.fr

http://filiz.duyar84.sitemynet.com/Istanbul/index.htm

http://www.reveil-des-marmottes.net/Liens/Coup_Coeur.htm
http://www.reveil-des-marmottes.net/Site_Noute/Communiques/Lokman_CAYCI.htm

Grafik (Resim) :  Üzeyir Lokman ÇAYCI 

Çanakkale Geçildi